Program ELMO uznano za kluczowy długoterminowy instrument zachęcający do szerszego przyjęcia pojazdów elektrycznych w kraju. ELMO zostało oficjalnie uruchomione w połowie lata 2011 roku i obejmowało trzy główne równoległe procesy rozwoju lokalizacji; połączenia sieciowe; rozwiązania pod klucz dla ładowarek oraz system IT i konfiguracja usług. Sieć ELMO została oficjalnie otwarta w lutym 2015 roku i składa się ze 165 CHAdeMO^[1]-standardowe szybkie ładowarki. Był to pierwszy tego typu obiekt na świecie. Punkty ładowania rozmieszczono na wszystkich drogach o dużym natężeniu ruchu; w miastach powyżej 5 000 mieszkańców; obok często odwiedzanych lokalizacji, takich jak stacje benzynowe, kawiarnie, sklepy i banki; oraz porty obsługujące podróżnych międzynarodowych i lokalnych. Odległość między każdą stacją ładującą wynosiła 40-60 km.

W ramach ELMO przygotowano dokument z analizą i wytycznymi do programu w celu ustalenia ogólnego kontekstu, wizji i strategii projektu. Ponieważ estońska sieć powstała w bardzo krótkim czasie – w ciągu dwóch lat – wymusiło to pewne skróty w procesie wdrażania. Przykładowo wybór jednego modelu operatora/dostawcy usług może być w przyszłości problematyczny, gdyż innym inwestorom może być trudno konkurować z dość wszechobecnymi ofertami usług. W przyszłości rząd musi podjąć decyzję, czy iw jaki sposób otworzyć sieć dla innych usługodawców i/lub inwestorów.