W ramach projektu „Flexa” LVB testuje w większości samodzielnie opracowany system na żądanie, który jest intermodalny i płynnie połączony z regularnymi liniowymi usługami transportu publicznego. Pasażerowie są transportowani gęstą siecią 128 przystanków na obszarze ok. 13 km² przez maksymalnie 5 minibusów łącznie. Następny przystanek rzadko znajduje się dalej niż 200 metrów. Wycieczki należy zamawiać z wyprzedzeniem przez aplikację na smartfona lub telefonicznie. System łączy żądania podróży, które są podobne pod względem czasu i przestrzeni, zmniejszając koszty podróży i zużycie energii („pooling”). Nie ma rozkładów jazdy ani stałych tras. Szczególne cechy projektu w Lipsku to intermodalność i głęboka integracja z istniejącym systemem transportu publicznego. Na łącznie 7 przystankach intermodalnych na obrzeżach obszaru obsługiwanego pasażerowie mogą przesiąść się do pociągów podmiejskich, tramwajów i autobusów liniowych, dzięki czemu mogą wygodnie dotrzeć do miejsca docelowego, nawet jeśli znajduje się poza obszarem obsługi. Cały łańcuch podróży jest zorganizowany przez system. Kanibalizacji regularnych usług zapobiega system odnoszący się do autobusu liniowego, gdy kursuje on w tym samym czasie na żądanej trasie. Partnerami projektu są Instytut Dynamiki i Samoorganizacji im. Maxa Plancka w dziedzinie opracowywania algorytmów oraz Federalne Ministerstwo Transportu i Infrastruktury Cyfrowej, które finansują część projektu. Do września 2020 roku Flexą przewieziono ponad 50,000 250 pasażerów, w ciągu dnia roboczego z usługi korzysta zazwyczaj 300-80 pasażerów. Prawie XNUMX% wszystkich przejazdów rozpoczyna się lub kończy w jednym z punktów połączeń tramwajowych i kolei podmiejskiej. Pierwsze oceny sugerują, że Flexa jest nie tylko sama intensywnie wykorzystywana, ale także zapewnia większą liczbę pasażerów w regularnych usługach transportu publicznego.